İmam Nevevî — ö. 676H

لَيْسَ هُوَ بِثَابِتٍ؛ وَلَوْ ثَبَتَ كَانَ مَعْنَاهُ مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ بِالضَّعْفِ وَالِافْتِقَارِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى، وَالْعُبُودِيَّةِ لَهُ، عَرَفَ رَبَّهُ بِالْقُوَّةِ، وَالْقَهْرِ، وَالرُّبُوبِيَّةِ، وَالْكَمَالِ الْمُطْلَقِ، وَالصِّفَاتِ الْعُلْيَا

"Sâbit değildir. Eğer sâbit olsaydı mânâsı şu olurdu: kişi nefsini zaaf, Allah'a muhtaçlık ve kulluk yönüyle bilirse, Rabbini kudret, kahır, rubûbiyet, mutlak kemâl ve yüce sıfatlarla bilmiş olur."

Ebü'l-Muzaffer es-Sem'ânî — ö. 489H

قَالَ ابْنُ السَّمْعَانِيِّ لَا يُعْرَفُ مَرْفُوعًا وَإِنَّمَا يُحْكَى عَنْ يَحْيَي بْنِ مُعَاذٍ الرَّازِيِّ مِنْ قَوْلِهِ وَقَالَ النَّوَوِيُّ لَيْسَ بِثَابِتٍ

Merfû olarak bilinmediğini, yalnız Yahya b. Muâz er-Râzî'nin kendi sözü olarak nakledildiğini kaydetmiştir — en eski yazılı tespit.

İbn Teymiyye — ö. 728H

وَبَعْضُ النَّاسِ يَرْوِي هَذَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَيْسَ هَذَا مِنْ كَلَامِ النَّبِيِّ، وَلَا هُوَ فِي شَيْءٍ مِنْ كُتُبِ الْحَدِيثِ، وَلَا يُعْرَفُ لَهُ إِسْنَادٌ

"Bazı kimseler bunu Hz. Peygamber'den (s) rivayet ediyor, hâlbuki bu Peygamber'in sözü değildir; hiçbir hadis kitabında da bulunmaz, senedi de bilinmemektedir."

İbn Hacer el-Heytemî — ö. 974H

لَا أَصْلَ لَهُ، وَإِنَّمَا يُحْكَى مِنْ كَلَامِ يَحْيَى بْنِ مُعَاذٍ الرَّازِيِّ الصُّوفِيِّ

"Aslı yoktur; sadece sûfî Yahya b. Muâz er-Râzî'nin sözünden nakledilir." Devamında: kişi nefsini acz, fakr, taksir ve inkisarla bilirse, Rabbini celâl ve cemâl sıfatlarıyla bilir; bu murakabeyi sürdürürse bir müşahede kapısı açılır.

Celâlüddin es-Süyûtî — ö. 911H

هَذَا الْحَدِيثُ لَيْسَ بِصَحِيحٍ

"Bu hadis sahih değildir." Konuyu müstakil bir risalede (el-Kavlü'l-Eşbeh) toplayıp âlimlerin farklı izah denemelerini bir araya getirmiştir.

Nâsırüddin el-Elbânî — ö. 1420H

لَا أَصْلَ لَهُ

"Aslı yoktur." Sem'ânî, Nevevî, Süyûtî ve Aliyyü'l-Kārî'nin nakillerini bir araya toplamış; bazı geç dönem fakihlerin bunu sahih bir hadis sanarak üzerine şerh risaleleri yazmasını eleştirmiştir.