HAKİKATİN YALNIZLIĞI: «GARİPLERE MÜJDELER OLSUN» HADİSİ VE SELEF ÂLİMLERİNİN ŞERHİ

Bu hadiste müjdelenen garipler; insanların dinden uzaklaşıp fesada düştüğü, şüphelerin yayıldığı, sünnetlerin terk edilip bid'atlerin âdet haline geldiği bir zamanda, dini ilk günkü o saf ve katıksız haliyle yaşamaya çalışan azınlıktır. Onların garipliği vatanından veya yurdundan uzak olma garipliği değildir; onlarınki menhec (yol) ve akide garipliğidir. Kalabalıklar içinde yalnızdırlar; zira inandıklarına inanan, savundukları asil hakikati savunan çok az kişi kalmıştır. Dünyalık makamlara, şan ve şöhrete iltifat etmedikleri için avam (halk tabakası) onları yadırgar, onlar ise avamın gafletine üzülürler.

İslam'ın yeniden garip kalması, onun zayıf veya batıl olmasından dolayı değildir. Aksine, hakikatin ağırlığı ve kalabalıkların körü körüne hevalarına (kötü arzularına) tabi olmalarının kaçınılmaz bir sonucudur. Gerçek mümin, insanların dinlerini dünyevi menfaatler için tahrif edip eğip büktüğü zamanlarda, tek başına kalsa dahi Kitap ve Sünnet'e tavizsiz bir şekilde sımsıkı sarılandır. Hadisteki 'Ne mutlu onlara (Tûbâ)' ifadesi, hem cennetteki bir ağacın adı hem de mutlak, ebedi bir saadetin ilahi müjdesidir. İlim ehli için şu kesin bir kaidedir: Çoğunluğun muhalefet etmesi veya kınaması, hak ehlinin haklılığına zerrece zarar veremez.

Sünnetin toplum nezdinde garip kalması, bid'at ehlinin çoğalmasıyla başlar. Öyle bir karanlık zaman gelir ki, Sünnet'e çağıran ve bid'atleri reddeden kişi, toplum tarafından 'dini zorlaştıran', 'aşırı giden' veya 'insanları bölen' biri olarak itham edilir. İşte o gün, hakikate tutunmak, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) tabiriyle 'avuçta kor ateşi tutmak' gibidir. Garipler, kınayanın kınamasına, alay edenin alayına aldırmadan, Resulullah'ın ve ashabının üzerinde bulunduğu o ilk, temiz ve pürüzsüz yolu savunan şerefli kimselerdir.

Mümin, bu dünyada tıpkı esir düşmüş biri veya vatanından çok uzaklardaki bir garip gibidir. Onun yegâne derdi ve hüznü, Rabbine sâlim (tertemiz) bir kalple kavuşabilmektir. İnsanlar midelerini, evlerini ve dünyalıklarını mamur etmek için birbirleriyle kıyasıya yarışırken, o ahiretini mamur etmenin sükûneti içindedir. İnsanlar ona bakar ve onun bu halini yadırgarlar; o ise hakikati görmeyen o kalabalıkların gafletine şaşar. Bedeni yeryüzünde insanlarla beraberdir, fakat ruhu Mele-i A'la'ya (yüce makamlara) asılıdır.

İslam'ın garipleri, fırkaların, tarikatların ve hiziplerin çoğaldığı bir dönemde kendilerini hiçbir isme veya gruba nispet etmeyen, sadece ve sadece 'İslam' ve 'Sünnet' ismine rıza gösterenlerdir. Onlar, insanların ihdas ettiği bağlardan azade, sırf Allah için seven ve Allah için buğzeden tevhid ehlidir.