015 / 100yak. 100 H. · yak. 718 M.Sicistan / Horasantarihe karıştı
Ayrılığın düğümü
Doğu İran’da yayılan bu kol, muhaliflerin çocuklarını babalarının hükmüne bağlayan Ezârika görüşünü reddetti ve bulûğa ermeden kimsenin hakkında hüküm verilemeyeceğini söyledi. Ganimet anlayışını da daralttılar: yalnız savaş meydanında bulunanın malı alınabilirdi. Kendi içinde onlarca alt kola bölündüğü için fırak yazarları Acâride’yi Hâricî tasnifinin en dallı halkası sayar.
Temel iddiaları
- Çocuk, bulûğa erip dine çağrılmadıkça hakkında ne dostluk ne berâet hükmü verilir.
- Ganimet ancak savaşa fiilen katılanın malından alınır.
- Muhaliflerin yurdu topyekûn savaş yurdu değildir.
- Hicret bir farz değil, imkâna bağlı bir tercihtir.
Ehl-i sünnetin cevabı
Çocuğu babasının husumetiyle yargılamayı reddetmeleri, kimsenin başkasının günahını yüklenmeyeceğini bildiren âyetle örtüşür. Ancak Ehl-i sünnete göre Müslümanın çocuğu doğuştan İslâm hükmündedir; hüküm boşluğu diye bir ara bölge kurmak, cenaze, miras ve velâyet gibi meselelerde dinin açık uygulamasını askıya alır.
Akıbet
Kendi alt kollarına parçalanarak eridi; Horasan ve Sicistan’daki izleri dördüncü yüzyıldan sonra kayboldu.
Künye
- Dönem
- yak. 100 H. (tahminî) · yak. 718 M.
- Aile
- Hariciler
- Kol
- Hariciler
- Kilit şahsiyet
- Abdülkerîm b. Acred (vefat bilinmiyor)
- Bölge
- Sicistan / Horasan
- Durum
- tarihe karıştı
Sözlükçe
- velâyet-berâet
- Kiminle dostluk kurulup kiminden uzak durulacağını belirleyen ikili hüküm; Hâricî kollarının en çok bölündüğü konu.