035 / 100148 H. · 765 M.Medine / Kûfetarihe karıştı
Ayrılığın düğümü
Ca‘fer es-Sâdık’ın vefatı, taraftarları arasında imâmetin kime geçtiği sorusuyla birlikte birkaç kola ayrılmaya yol açtı. Bir grup, en büyük oğul olan Abdullah el-Eftah’ı imam kabul etti. Abdullah’ın babasından yalnız birkaç ay sonra ve erkek çocuk bırakmadan ölmesi, bu kolun elini boşa düşürdü; mensuplarının çoğu Mûsâ el-Kâzım’a yöneldi.
Temel iddiaları
- İmâmet, imamın hayattaki en büyük oğluna geçer.
- İmamın tayini, aile içindeki sıraya göre bilinir.
- İmam olmadan yeryüzü kalmaz.
Ehl-i sünnetin cevabı
Bu bölünme, imâmetin gizli bir nassla belirlendiği iddiasının pratikte nasıl işlemez hâle geldiğini gösterir: aynı imamın vefatından sonra birbirini reddeden birkaç «nass» ortaya çıkmıştır. Ehl-i sünnet, ümmetin işini açık biat ve istişareye bağlar; böylece meşruiyet, gizli bir bilgiye değil ümmetin gözü önünde olan bir işleme dayanır.
Akıbet
Kısa sürede eridi; mensupları büyük ölçüde İmâmiyye’nin ana koluna katıldı.
Künye
- Dönem
- 148 H. · 765 M.
- Aile
- Şia
- Kol
- İmâmiyye
- Kilit şahsiyet
- Abdullah el-Eftah b. Ca‘fer (vefat 149 H.)
- Bölge
- Medine / Kûfe
- Durum
- tarihe karıştı
Sözlükçe
- nass
- Kitap ve Sünnetten gelen açık metin.
- imâmet
- Ümmetin yönetimi ve bu yönetimin dinî meşruiyeti meselesi. Fırka ayrılıklarının en eski konusudur.
- vesâyet
- İmâmetin vasiyet yoluyla belirlendiği iddiası.